Μέσα στην πρώην αμερικανική πρεσβεία της θρυλικής ομηρίας των 444 ημερών (35 φ. 1 β.)

Μια τοιχογραφία του Αγάλματος της Ελευθερίας στον τοίχο της πρώην αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη, όπου κρατήθηκαν 52 όμηροι για 444 ημέρες

Κάποτε υπήρξε σύμβολο της υπεροχής των ΗΠΑ πριν μετατραπεί σε φυλακή για 52 Αμερικανούς, για 444 ημέρες. Σήμερα η πρώην πρεσβεία στην Τεχεράνη έχει γίνει ένα μακάβριο μουσείο με ένα σκελετικό άγαλμα της Ελευθερίας και κέρινα ομοιώματα-φαντάσματα.

Κάθε χρόνο το Ιράν τιμά την επέτειο της ιρανικής επανάστασης του 1979 με τoν εορτασμό των "Δέκα Ημερών της Αυγής". Την τελευταία μέρα, λαμβάνουν χώρα μαζικές συγκεντρώσεις και αντι-δυτικές διαδηλώσεις και ο Πρόεδρος της χώρας απευθύνεται στο λαό του στην Πλατεία Ελευθερίας της Τεχεράνης.
Η πρεσβεία είχε συγκεντρώσει την παγκόσμια προσοχή τον Νοέμβριο του 1979, όταν επαναστατούντες φοιτητές εισέβαλαν και κλείδωσαν δεκάδες ομήρους του αμερικανικού προσωπικού – η ιστορία που ενέπνευσε την ταινία Argo, με πρωταγωνιστή τον Ben Affleck.
Ο Αυστραλός φωτογράφος Brook Mitchell, 36, που ζει στο Μπαλί, ξεκίνησε ένα ταξίδι στο Ιράν και αποθανάτισε αυτές τις απίστευτες εικόνες από τους εορτασμούς και το μακάβριο μουσείο.

Κέρινα ομοιώματα που παριστάνουν υπαλλήλους της πρεσβείας μέσα στο «Γυάλινο Δωμάτιο των μυστικών διαπραγματεύσεων» στην Τεχεράνη

Άγαλμα στην είσοδο της πρώην αμερικανικής πρεσβείας στην Τεχεράνη, που ονομάστηκε από την ιρανική κυβέρνηση “US Den of Espionage” «Αμερικανικό Άντρο των Κατασκόπων»

Παράσταση που συμβολίζει την έφοδο στην πρώην αμερικανική πρεσβεία το 1979. Χιλιάδες διαδηλωτές συνωστίζονται έξω από το κτίριο, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του νέου ηγέτη της χώρας, Αγιατολάχ Χομεϊνί, να επιτεθούν στα αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα

Τα δωμάτια όπου σχεδιάζονταν αμερικανικές μυστικές αποστολές είναι καλυμμένα με γκράφιτι. Αλλά πέρα από τις μικρές αισθητικές αλλαγές, το κτίριο που προκάλεσε παγκόσμια διπλωματική κρίση είναι παγωμένο στο χρόνο – και φαίνεται σχεδόν ταυτόσημο με την απεικόνισή του στο στην βραβευμένη με Όσκαρ ταινία Argo με τον Ben Affleck.
Το 1979 χιλιάδες διαδηλωτές συνωστίζονταν γύρω από το κτιριακό συγκρότημα, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του νέου ηγέτη της χώρας, Αγιατολάχ Χομεϊνί, να επιτεθούν στα αμερικάνικά και ισραηλινά συμφέροντα.
Από τα 90 άτομα στο κτιριακό συγκρότημα, έξι Αμερικανοί κατάφεραν να δραπετεύσουν από το κτίριο και να διαφύγουν σε άλλες πρεσβείες.
Άλλοι μη-αμερικανοί πολίτες που συνελήφθηκαν όταν καταλήφθηκε η πρεσβεία αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά 66 κρατήθηκαν, εκ των οποίων τρεις ήταν από το Υπουργείο Εξωτερικών και κρατήθηκαν για 444 ημέρες όμηροι.

Το «Γυάλινο Δωμάτιο για τις άκρως απόρρητες διαπραγματεύσεις» στο οποίο φέρονται οι πρώην υπάλληλοι της πρεσβείας να συζητούσαν σε απόλυτη απομόνωση από τον έξω κόσμο

Ένας Ιρανός δημοσιογράφος ανεβαίνει τις σκάλες μέσα στην πρώην αμερικανική πρεσβεία το 2013. Αντιαμερικανικές τοιχογραφίες στολίζουν τον τοίχο.

Το 1979 χιλιάδες διαδηλωτές συνωστίζονταν γύρω από το κτιριακό συγκρότημα, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του νέου ηγέτη της χώρας, Αγιατολάχ Χομεϊνί, να επιτεθούν στα αμερικάνικά και ισραηλινά συμφέροντα

Οι φοιτητές παρέλαυναν με τους ομήρους που είχαν δεμένα τα μάτια για τις κάμερες, ώστε να ταπεινώσουν τον «Μεγάλο Σατανά», που είχε γίνει η Ουάσιγκτον στα μάτια των Ιρανών ηγετών της Επανάστασης.
Απαιτούσαν ο Σάχης να απελαθεί από τις ΗΠΑ, όπου νοσηλευόταν για θεραπεία καρκίνου μετά από την ανατροπή του.
Η απελευθέρωση των ομήρων ήταν η άμεση προτεραιότητα του Γραφείου του Αμερικανού Προέδρου Τζίμι Κάρτερ – αλλά χωρίς αποτέλεσμα, εκτός από την αναποτελεσματική επιβολή οικονομικών κυρώσεων.
Ο Κάρτερ υποσχέθηκε να προστατέψει τις ζωές των ομήρων και προχώρησε σε έντονες διπλωματικές διαπραγματεύσεις σχετικές με την απελευθέρωση. Η αποτυχία του, συνέβαλε τελικά στην απώλεια της Προεδρίας, με τον Ρόναλντ Ρέιγκαν ως διάδοχό του το 1980.

Δύο εβδομάδες από την έναρξη της κρίσης, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί διέταξε την απελευθέρωση 13 γυναικών και μαύρων ομήρων, κυρίως υπαλληλικό προσωπικό και μέλη της ναυτικής φρουράς που φυλάνε τις πρεσβείες των ΗΠΑ σε όλο των κόσμο.
Άλλος ένας όμηρος, ο Υποπρόξενος Ρίτσαρντ Κουίν, αφέθηκε τον Ιούλιο του 1980, εφόσον ασθένησε με σκλήρυνση κατά πλάκας. Αλλά οι υπόλοιποι 52 στερήθηκαν την ελευθερία τους για 444 ημέρες.
Τον Φεβρουάριο του 1980, το Ιράν εξέδωσε μια νέα σειρά αιτημάτων, ώστε να προχωρήσει στην απελευθέρωση των ομήρων. Ζήτησε να παραδοθεί ο Σάχης προκειμένου να δικαστεί στην Τεχεράνη, καθώς και άλλες διπλωματικής κυρίως φύσεως χειρονομίες, όπως την συγγνώμη των ΗΠΑ για τις ενέργειές της. Οι όμηροι τελικά ελευθερώθηκαν στις 20 Ιανουαρίου 1981.

Ωστόσο ο κ. Mitchell, που ξεκίνησε αυτό το διαφωτιστικό ταξίδι δήλωσε: «Μετά την επίσκεψή μου ορισμένων εκ των πιο απομακρυσμένων και δήθεν συντηρητικών περιοχών της χώρας, περιοχές που βλέπουν πολλοί λίγοι ξένοι, δεν μπορώ να εξισώσω τον όρο ‘άξονας του κακού’ με τις εμπειρίες μου, τουλάχιστον όταν πρόκειται για τους ανθρώπους που γνώρισα».
«Ταξιδεύοντας σε ολόκληρο το Ιράν σαν ξένος ήταν μια αξέχαστη, συναρπαστική εμπειρία».
«Η ανοιχτή φιλοξενία κυρίως λόγω περιέργειας ήταν ο κανόνας. Παρά το γεγονός ότι είναι υπερήφανοι για τη χώρα και την ιστορία τους, οι άνθρωποι σε μεγάλο βαθμό ντρέπονταν για την κυβέρνησή τους.
«Δεν βρίσκονται σε διαρκή εξέγερση, για τους περισσότερους αυτή συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες».
«Η αγαπημένη μου φωτογραφία είναι μία από τις κυρίες με την εντυπωσιακή κόκκινη μάσκα κοιτάζοντας την κάμερα. Μετά από το πρωινό μαζί της χάρηκε πολύ με τη φωτογραφία που της τράβηξα, και έδειξε ένα πραγματικά υπέροχο ενδιαφέρον γι’ αυτήν».
«Ήταν το δεύτερο πρωινό του ταξιδιού μου και μετά από αυτό, ήμουν πλέον σίγουρος όλα θα πήγαιναν καλά».

Πρόσθεσε ότι σε πολλές περιοχές υπήρχε μια αίσθηση απελπισίας σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση της οικονομίας, με πολλούς νέους να είναι αβέβαιοι για το μέλλον τους.
«Συχνά με ρωτούσαν για την ισχύουσα μεταναστευτική νομοθεσία της Αυστραλίας, και την γνώμη μου για την κυβέρνησή τους. Ακολουθούσε συνήθως μια πρόσκληση για τσάι» είπε.
«Ακόμα και σε μαζικές αντι-δυτικές διαδηλώσεις με υποδέχονταν με χαμόγελα και περιέργεια, κάτι που ήταν από μόνη της μια σουρεαλιστική εμπειρία».
Ο φωτογράφος ταξίδεψε κατά μήκος της περιοχής της ακτής του Περσικού Κόλπου με την πολυεθνοτική πολυμορφία, που σπάνια επισκέπτονται ξένοι, και πέρασε επίσης χρόνο στα νησιά Qeshm και Hormuz, την περιοχή όπου πρόσφατα είχαν πραγματοποιηθεί στρατιωτικές ασκήσεις, απ’ όπου εκτοξεύτηκαν πύραυλοι από την ακτή για να καταστρέψουν έναν ψεύτικο αμερικανικό αεροπλανοφόρο.
Ο Mitchell είπε ότι αποκορύφομα για εκείνον υπήρξε μια επίσκεψη στο παζάρι του Panjshambe, μια εβδομαδιαία λαϊκή στην πόλη της ερήμου Minab, στο οποίο καταλήγουν ορισμένες από τις πιο απομακρυσμένες και διαφορετικές πολυεθνοτικές ομάδες στο Ιράν, για να πουλήσουν την πραμάτειά τους.

«Στην περιοχή του Κόλπου υπάρχουν πολλοί Bandari – που κυριολεκτικά σημαίνει ‘άνθρωποι του λιμανιού’ στα περσικά, γυναίκες με διακριτικές μάσκες κατασκευασμένες από μέταλλο, που καλύπτεται με ύφασμα, το χρώμα και το στυλ είναι ανάλογο από την εθνοτική ομάδα και την περιοχή που προέρχεται η γυναίκα», πρόσθεσε ο Mitchell.
«Αυτή είναι μία έντονη αντίθεση με τη μαύρη σαρία που βλέπει κανείς στο υπόλοιπο της χώρας».
«Στο μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού, δεν υπήρχαν και πολλές τουριστικές υποδομές για τους ξένους, κάτι που έκανε την καθημερινή οργάνωση αρκετά προκλητική».
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ο Mitchell επισκέφτηκε τις ακτές του Περσικού Κόλπου και τα νησιά Bandar Abbas, Hormuz, Qeshm και Minab και ταξίδεψε στην πόλεις Yazd και Shiraz της ερήμου, την Τεχεράνη συμπεριλαμβανομένου του αρχαίου Ζωροαστικού κέντρου Chak Chak, τα ερείπια της Περσέπολης και την πόλη Isfahan.