IOU «Αρνητικού Επιτοκίου»
Μια λύση που θα πρεπε να 'χαμε εφαρμόσει από το 2009. Αν, φυσικά, υπάρχει κάποια καλύτερη ιδέα, είναι ευπρόσδεκτη. Αλλά κι αν υπήρχε, ο χρόνος που ήδη πέρασε, με «άκαρπα ξεπουλήματα» μετρήθηκε με πόνο, πτωχεύσεις και αυτοκτονίες...
[Εκτός κι αν στόχος ήταν να «στηθεί» μια τεχνητή Κρίση Ρευστότητας στη χώρα μας, μέχρι να ξεπουληθεί (στα πλαίσια, πια, μιας Χρήσης Χρέους) μαζί με τους κατοίκους της. Αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο, θα έπρεπε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το Πολιτικό Σύστημα της Ελλάδας να ήταν «στο κόλπο». Άλλωστε... «είναι πολλά τα λεφτά, Άρη», και όλα επιτρέπονται, πια...].
Του Διονύση Χοϊδά
Έχετε όρεξη για διάβασμα «σινδονιάδας»; Αν ναι, ας ξεκινήσουμε. Το "πόνημα" είναι χωρισμένο σε τέσσερα μέρη - και η πρότασή μου είναι στο τέταρτο μέρος, οπότε μπορείτε να "πηδήξετε" κατευθείαν εκεί. Ωστόσο πιστεύω ότι και τα προηγούμενα τρία μέρη παρουσιάζουν ενδιαφέροντα σημεία που μπορούν να ληφθούν υπόψη σε ένα γόνιμο διάλογο.
Καλό διάβασμα και καλό κουράγιο!
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ:
ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΏΡΑΣ;
Σύμφωνα με τα λεγόμενα των ΓΑΠ, Καρατζαφέρη και Άδωνι (μια χαρά μούτρα, όλο τους) «αν δεν υπογράφαμε το πρώτο μνημόνιο, δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις».
Ισχύει κάτι τέτοιο;
Φυσικά και όχι.
Τι θα έπρεπε να κάνουμε; Να πηγαίναμε κατευθείαν στη δραχμή, με πρωθυπουργό τον ΓΑΠ; Φυσικά και όχι! Σε εκείνη τη μεταβατική περίοδο, με συνεννοημένο το καρτέλ των Αγορών να μην μας δανείζουν και με τους Οίκους (Ανοχής) Αξιολόγησης να μας εκβιάζουν με συνεχείς υποβαθμίσεις, η Νέα Δραχμή θα ξεκινούσε από μια (υποθετική) ισοτιμία 1:1 με το ευρώ και θα κατέληγε, μέσα σε έξι μήνες, στο 1000:1, θυμίζοντας μέρες Κατοχής του 41... Και φυσικά θα βοηθούσαν και «οι από μέσα Τσολάκογλου» να επέλθει η διάλυση και το ολικό ξεπούλημα της χώρας...
(Θα φτάσουμε, βέβαια, κάποια στιγμή να βγούμε από το ευρώ και να πάμε στη Νέα Δραχμή. Αλλά αυτό δεν θα γίνει πριν τα διεθνή καρτέλ και τα ντόπια τσιράκια τους (που εμείς ψηφίζουμε) βεβαιωθούν ότι είμαστε οριστικά εξαθλιωμένοι. Αλλά με τίποτε δεν θα μας επιτρέψουν -εκτός κι αν πραγματικά σηκώσουμε ανάστημα- να αποκτήσουμε ως νόμισμα την Αξιοπρεπή Δραχμή... Απλά, ή θα μας πετάξουν με τις κλωτσιές ή θα μας εξαναγκάσουν σε Περήφανη Έξοδο -με δημοψήφισμα- από το ευρώ και επιστροφή στη Δραχμή ΤΟΥΣ και όχι τη δραχμή ΜΑΣ...)!!!
Και ξαναγυρνάμε στο αρχικό ερώτημα: Αν δεν κάναμε την προδοτική κίνηση να υπαχθούμε στο ΔΝΤ, θα μπορούσαν να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις;"
Φυσικά και θα μπορούσαν: Με «συμβατικά» IOU που θα εξέδιδε το κράτος - όπως αυτά που σκέπτεται να εκδώσει ο Βαρουφάκης.
Μόνο που στην περίπτωση αυτή θα είχαμε, στη συνέχεια, τα προβλήματα που επισημαίνει ο Πάσχος Μανδραβέλης στη χτεσινή ανάρτηση που κάναμε.
(Βέβαια, αν τυπώσει IOU μια ΕΝΤΕΛΩΣ διεφθαρμένη κυβέρνηση, όπως οποιαδήποτε από το 81 και δώθε, οι αρνητικές συνέπειες μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερες...)
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν μιλώντας για το «συμβατικό» IOU (και τα προβλήματά του), πριν φτάσουμε να προτείνουμε το «αντισυμβατικό» IOU, που αποτελεί και το αντικείμενο αυτής της ανάρτησης.
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ:
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «συμβατικό» IOU;
Είναι ένα ομόλογο, σαν συναλλαγματική ή γραμμάτιο, που εκδίδει το κράτος «ομολογώντας» την κατάσταση I Owe U (You). Δηλαδή «τόσα σου χρωστάω»! Δεν σου δίνει μετρητά (που θα ταν χαρτί, έτσι κι αλλιώς, τυπωμένο από την ΕΚΤ) αλλά ένα άλλο «χαρτί» που το τυπώνει το ίδιο. Το οποίο χαρτί μπορεί να είναι τυποποιημένο και διαβαθμισμένο σε διάφορες κλίμακες ποσών σε ευρώ και μπορεί να διακινηθεί κανονικά, ως χαρτονόμισμα, μέσα στην επικράτεια της έκδοσής του. Αρκεί να το αποδέχεται «αντί χρημάτων» ο κάθε συναλλασσόμενος. (Κι εδώ, όντως υπάρχει ένα θεματάκι, όπως επισημαίνει ο Μανδραβέλης).
Σημαντικό στοιχείο του IOU είναι ότι αυτό το «χαρτί» ΕΧΕΙ αντίκρυσμα: Και αυτό το αντίκρυσμα δεν είναι άλλο από τους φόρους που ΗΔΗ χρωστάμε! Δηλαδή, το ίδιο το κράτος που εκδίδει το IOU (επειδή πάσχει από ρευστότητα σε «πραγματικά ευρώ») μπορεί να δεχθεί πίσω το «χαρτί» που τύπωσε, όταν πας να πληρώσεις τους φόρους σου.
Ας δούμε τώρα δυο διαφορετικές εκδοχές με βάση το ίδιο υποθετικό πρόσωπο.
Πας με τα IOU σου να ψωνίσεις τρόφιμα και δεν έχεις πάνω σου ούτε ίχνος από ευρώ...
α) Ο Μανδραβέλης ισχυρίζεται ότι ο μπακάλης θα σου πει: «δεν σου δίνω ρύζι αν δεν μου φέρεις αληθινά ευρώ – εκτός κι αν θες το IOU σου, των 10 ευρώ, να το πάρω για ένα ταλληράκι και χάρη σου κάνω». Και όντως, μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο.
β) Εκείνο που δεν μας λέει είναι ότι το ίδιο το κράτος θα δεχθεί το IOU στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΞΙΑ, όταν ο ίδιος μπακάλης πάει στο Δημόσιο Ταμείο να πληρώσει τους φόρους του!
Και φυσικά δεν μας λέει ότι το IOU μπορεί να γίνει περιζήτητο τον πρώτο καιρό -αντί να πέσει η αξία του- αν το κράτος πει ότι παρέχει έκπτωση στους φόρους ή μεγαλύτερης διάρκειας διακανονισμούς ή μικρότερα πρόστιμα ή μικρότερους τόκους υπερημερίας αν οι πληρωμές γίνονται σε IOU αντί για πραγματικά ευρώ. (Αν φυσικά δεν υπάρχουν νομοθετικές δικλείδες που να αποτρέπουν μια τέτοια προνομιακή μεταχείριση).
Βέβαια εδώ ανακύπτει ένα θέμα: Αν όλοι πληρώνουμε το κράτος με IOU, πώς θα μπορέσει το κράτος να πληρώσει τα χρέη του που είναι σε ευρώ; Αλλά αυτό το «ψευτο-θέμα» θα μας απασχολήσει μια άλλη φορά.
ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ:
"ΣΥΜΒΑΤΙΚΟ" IOU αντί ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ
Στην πράξη, το IOU είναι η πεμπτουσία του «έντιμου εσωτερικού δανεισμού», αντί για την λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων στην οποία επιδίδονται όλες, ανεξαιρέτως, οι ελληνικές κυβερνήσεις (μηδέ της παρούσας, εξαιρουμένης). Και εδώ έχουμε έναν ακραίο εξευτελισμό της λογικής αλλά και της ηθικής: Δανειζόμαστε από τους τοκογλύφους του ΔΝΤ «για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις» (σύμφωνα με τα λεγόμενα ΓΑΠηδων και Αδώνιδων) και, ταυτόχρονα, λεηλατούμε τα συνταξιοδοτικά ταμεία μας για να αποπληρώσουμε τους τοκογλύφους!!! Το ιδανικό σχέδιο για να «στεγνώσεις» μια χώρα, με τη συνεργασία των ντόπιων δοσίλογων - και χωρίς ο φραπόγαλος λαός να έχει υποψιαστεί «πώς του την φέρανε, οι αλήτες, κι έμεινε στο δρόμο»...
Ας υποθέσουμε, προς στιγμή, ότι (αντί για μείωση μισθών και συντάξεων και λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων), ένα μέρος -ή και το σύνολο, σε ακραίες περιπτώσεις- μισθών του δημοσίου, συντάξεων και των (ΑΥΞΗΜΕΝΩΝ, σε αυτή την περίπτωση) παροχών του Κοινωνικού Κράτους δεν δίνεται σε ευρώ αλλά σε τυπωμένο ομόλογο του δημοσίου. ‘Ενα IOU.
Ποιό θα είναι το κέρδος; Απλά, δεν θα χρειαστεί να λεηλατηθούν τα ασφαλιστικά ταμεία για να πληρωθεί η «δόση»! Το κράτος θα έχει μόνο μια εκροή σε ευρώ: αυτή της δόσης στο ΔΝΤ. Η άλλη εκροή, αυτή των μισθών και συντάξεων θα ναι σε IOU. Και όλοι θα έχουμε πάρει μια ανάσα, κερδίζοντας χρόνο. Σε αναμονή «σωτήριων γεγονότων» (όπως η Ανάπτυξη - που όλοι οι δωσίλογοι την κουβεντιάζουν και την υπόσχονται αλλά και όλοι την σαμποτάρουν από μέσα) ή μια «διάλυση της ΟΝΕ» (ή και της ίδιας της Ευρωζώνης) που θα ανακατέψει ξανά την τράπουλα.
Ένα δεύτερο κέρδος θα είναι η σταδιακή ανακοπή του ρεύματος «να βγάλουμε τα λεφτά μας έξω». Οι ξένες τράπεζες δεν χρωστάνε φόρους στο ελληνικό κράτος, άρα δεν μπορούν να δεχθούν τα ελληνικά IOU ως currency. Εδώ θα μείνουν, εδώ θα καταναλωθούν, εδώ θα επενδυθούν. Άρα θα αυξηθεί η ρευστότητα, άσχετα με το αν κάποια εισαγόμενα προϊόντα θα έχουν δυσκολία εισαγωγής τους, καθώς τα εργοστάσια του εξωτερικού θα απαιτούν από τον εδώ αντιπρόσωπό τους να πληρωθούν σε ευρώ ενώ ο ίδιος θα έχει τα σεντούκια του γεμάτα με IOU. (Kαι ένα άλλο θέμα είναι το πώς ο αγρότης-παραγωγός θα πείσει τον οικονομικό μετανάστη-εργάτη γης να δεχθεί να πληρωθεί σε IOU, αν δεν μπορεί να τα στείλει στη χώρα του...)
Ένα τρίτο κέρδος είναι η δυνατότητα να ευλογηθεί η χώρα από ένα ξαφνικό «μπουμ ρευστότητας» που θα επαναφέρει την καθημερινή ζωή στα «προ κρίσης» δεδομένα, από τη μία μέρα στην άλλη. Κι η δυνατότητα αυτή μπορεί να επιτευχθεί με έναν απλό τρόπο: Αν το κράτος αποφασίσει να ξοφλήσει τις εσωτερικές υποχρεώσεις του (ή ένα μέρος αυτών, τουλάχιστον) με IOU, που θα κατακλύσουν την αγορά και θα δώσουν δουλειές και μεροκάματα. Ξέρετε για τι πόσο μιλάμε; Πάνω από 70 δις!
Βέβαια υπάρχει και ο αντίλογος:
Να παρατραβήξει αυτή η ιστορία και, ύστερα από 5 χρόνια, να έχει κατακλυστεί η χώρα από IOU. Kαι το κράτος να ξανατρέχει να βρεί ευρώ για να πληρώσει τα χρέη, καθώς ΟΛΟΙ, πια, θα πληρώνουν τους φόρους τους με ΙΟU.
(Και αυτο επισημαίνουν, ως Πραγματικό Κίνδυνο, οι πολέμιοι των IOU)...
Όμως υπάρχει λύση.
Κι αυτή είναι το «αντισυμβατικό» ΙΟU, μεταβαλλόμενης αξίας. Με αρνητικό επιτόκιο.
Και μάλιστα ΟΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΨΗΛΟΤΕΡΟ!!!
Κι εδώ ειναι το «ψωμί»...
ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ:
IOU ΜΕ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ
Η πρότασή μου αφορά σε ένα ομόλογο που θα τυπώνεται σε τακτά διαστήματα (και, κατά προτίμηση, με διαφοροποιημένα χαρακτηριστικά κάθε φορά, προκειμένου να αποτραπεί ο κίνδυνος πλαστογράφησής του) και το οποίο έχει τις εξής ιδιότητες.
Α) Δεν θα γίνεται δεκτό από το κράτος (για πληρωμή φόρων) πριν περάσει ένα εύλογο διάστημα από την έκδοσή του – ας πούμε τρίμηνο, ή, καλύτερα, εξάμηνο.
Β) Από την ημέρα της κυκλοφορίας του και μετά, θα χάνει ένα προκαθορισμένο ποσοστό της ονομαστικής του αξίας.
Γ) Μετά από διάστημα μιας χρονικής περιόδου δεν θα χάνει άλλο την αξία του αλλά αυτή θα παραμένει σταθερή.
Για παράδειγμα, θα παραθέσω την περίπτωση ενός υποθετικού IOU που θα λειτουργεί ως ομόλογο «εξάμηνης διάρκειας», με ΑΡΝΗΤΙΚΟ επιτόκιο της τάξης του 10% τον μήνα.
Ας πούμε, λοιπόν, ότι το κράτος τυπώνει αφειδώς ομόλογα των 10 ευρώ όπου, στην πίσω μεριά αναγράφεται η τρέχουσα αξία του ανάλογα με την εκάστοτε χρονική στιγμή, μήνα με μήνα. Ας πούμε, υποθετικά, ότι η τρέχουσα αξία του θα μειώνεται κατά 1 ευρώ το μήνα, με καταληκτική τιμή το 1 ευρώ για όσους θέλουν να το «κλείσουν στο σεντούκι, επ' άπειρον».
(Η μικρή αξία καθενός απο αυτά τα ομόλογα -δηλαδή 5 ή 10 ευρώ- διευκολύνει την διακίνησή τους καθώς ανταλλάσσονται με προϊόντα καθημερινής χρήσης και «με ρέστα σε κέρματα», γεγονός που υποστηρίζει τον ψυχολογικό παράγοντα στην αποδοχή τους. Και, ως ένα βαθμό, καθιστά ασύμφορη την απόπειρα πλαστογράφησής τους...)
Υποθέτουμε, λοιπόν, ότι ένα τέτοιο «ομολογιακό Δεκάευρω» θα κυκλοφορήσει την 1/4/2015, έχει διάρκεια 5 μήνες και ότι έχει ένα αρνητικό επιτόκιο το οποίο μεταβάλλεται με τέτοιο τρόπο, όσο περνάει ο χρόνος, με αποτέλεσμα η αξία του να πέφτει 1 ευρώ το μήνα. Άρα, τον Μάιο θα έχει αξία 9 ευρώ (ενώ θα εξακολουθεί να κυκλοφορεί στην αγορά, μεταξύ των πολιτών, αλλά όχι και μεταξύ πολιτών και κράτους), τον Ιούνιο 8, τον Ιούλιο 7 κοκ. Και τον Σεπτέμβρη που λήγει η διάρκεια των 5 μηνών, θα μπορεί να το δεχτεί το κράτος για πληρωμή φόρων. Μόνο που τότε η αξία του θα είναι μόνο 5 ευρώ!
(Ελεγχόμενα πληθωριστικό νόμισμα, για ενίσχυση της ρευστότητας; Πείτε το κι έτσι...)
Τι θα συμβεί, μετά τον Σεπτέμβρη, αν κάποιος κρατήσει στο πορτοφόλι του το συγκεκριμένο IOU (αξίας, τώρα, 5 ευρώ, έναντι 10 της αρχικής του) και δεν το χρησιμοποιήσει για να πληρώσει φόρους; Δύο εκδοχές υπάρχουν. Ή να παραμείνει η αξία του φιξαρισμένη στα 5 ευρώ και να αποταμιευθεί (ή να συνεχίσει να κυκλοφορεί) ή να συνεχίσει να μειώνεται κατά 1 (ή λιγότερο) ευρώ το μήνα μέχρι να φτάσει το 1 ευρώ και παραμείνει σε αυτή επ' άπειρον.
Τι έχει συμβεί σε αυτό το διάστημα των 5 πρώτων μηνών;
Για μεν τους πολίτες, θα υπάρχει «εύκολο χρήμα» με αξία που θα είναι η τρέχουσα που αναγράφεται (ανάλογα με τη χρονική στιγμή) στο πίσω μέρος του IOU. Και θα λειτουργεί ως «χρήμα», συντηρώντας την ρευστότητα και την ευρωστία της αγοράς, αντί για τις σημερινές επίφοβες μεταχρονολογημένες επιταγές που έχουν τινάξει τα πάντα στον αέρα. Άρα, ο πολίτης έχει να κερδίσει από την ύπαρξη αυτού του IOU καθώς, λόγω της αυξημένης ρευστότητας (άρα αύξησης κύκλου εργασιών κλπ) θα κινδυνεύει λιγότερο από ανεργία ή από «ακόμα μεγαλύτερη περικοπή» μισθών και συντάξεων, αν δεν είναι άνεργος.
Για τον τελικό όμως αποδέκτη αυτού του IOU, που είναι το κράτος, το κέρδος είναι ακόμα μεγαλύτερο. Δεν είναι και μικρό πράγμα να «πουλάς» κάτι για 10 ευρώ και, 5 μήνες μετά, να το «αγοράζεις» πίσω με 5 ευρώ! (Για να το ξαναπουλήσεις 10, με νεο τύπωμα και να το ξαναεισπράξεις για 5 κοκ)...
Φυσικά το «κέρδος 5 ευρώ» για το κράτος μπορεί να είναι ακόμα μεγαλύτερο. Αν το 10 ευρώ ΙΟU του Απριλίου εμφανιστεί για πληρωμή φόρων ΟΧΙ το Σεπτέμβριο (καθώς κυκλοφορούσε στην αγορά) αλλά τον Δεκέμβριο, η αξία του θα είναι ακόμα μικρότερη σύμφωνα με την «τότε» τρέχουσα αξία του που θα αναγράφεται στο πίσω μέρος του!
Με αυτά και μ' αυτά, το «κόστος» κάθε μισθού που θα πληρώνει το κράτος θα είναι ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΣΟ! Ούτε "περικοπές", ουτε "απολύσεις"...
Δείτε το, με άλλα λόγια, σαν «Μεταχρονολογημένη Επιταγή με Εγγύηση Δημοσίου» που ο εκάστοτε κάτοχός της θα σπεύδει να την διακινήσει (ενισχύοντας την αγορά) πριν αρχίσει να χάνει αξία, παραμένοντας στα χέρια του, στην αλλαγή του μήνα!
Με άλλα λόγια, για κάθε 1000 ευρώ που θα «ρίχνει» το κράτος στην αγορά, το πραγματικό του κόστος θα είναι μόλις 500 (και λιγότερο) χωρίς, από την άλλη, να δημιουργούνται πληθωριστικές καταστάσεις, δεδομένης της σταδιακής «αυτοτελούς» απαξίωσης αυτού του συναλλακτικού μέσου - και όχι της απαξίωσής του έναντι των προϊόντων, όπως συμβαίνει με το πληθωριστικό, συμβατικό χρήμα.
Ένα ακόμα μέτρο που μπορεί να ενισχύσει ακόμα περισσότερο την αξία του «χαρτιού» αυτού, ως χρήματος, είναι ένα «μπόνους» που μπορεί να δίνει το κράτος σε περίπτωση που με αυτό πληρώνονται φόροι. Άρα θα καθίσταται «περιζήτητο» από όσους πολίτες πρόκειται να πληρώσουν σε δημόσιο ταμείο – κάτι που ισχύει και με το «συμβατικό» IOU, όπως προαναφέραμε.
Πάμε τώρα στα μειονεκτήματα
Ένα μειονέκτημα αυτού του συναλλακτικού μέσου είναι η σχετική «αδυναμία» του έναντι εισαγόμενων προϊόντων. Αυτό όμως μπορεί να λειτουργήσει και ως πλεονέκτημα για την τόνωση της εγχώριας παραγωγής χωρίς να χρειάζεται το κράτος να υψώσει εμπορικούς φραγμούς που απαγορεύονται από τις διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει. (Και θα είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε ότι η ΠΑΜΠΛΟΥΤΗ χώρα «Ελλάς» διαθέτει μιαν αξιοζήλευτη αυτάρκεια σε πρώτες ύλες. Για αυτό, άλλωστε, «στοχεύτηκε» από τους Οικονομικούς Δολοφόνους...)
Υπάρχει ένα ακόμα υποθετικό πρόβλημα: «Και ποιός θα δεχτεί την τρέχουσα αξία του, σε συναλλαγές που γίνονται προς το τέλος του μήνα;». Η απάντηση είναι ότι, από τη στιγμή που το ομόλογο θεωρείται cash και όχι «μεταχρονολογημένη επιταγή», ο πωλητής και ο αγοραστής θα είναι κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να δεχτούν έναν συμβιβασμό αντίστοιχο της έκπτωσης που θα συμφωνούσαν σε μια συνήθη συναλλαγή με ευρώ.
Και κλείνω με την αυτονόητη επισήμανση ότι όλη αυτή η διαδικασία που προτείνω μπορεί να ενσωματωθεί σε μία «έξυπνη κάρτα» μέσω της οποίας θα μπορούσε να περισταλεί σε σημαντικό βαθμό η φοροδιαφυγή στον κλάδο της λιανικής πώλησης. Και η σταδιακή απαξίωση του «εικονικού (πλέον) ομολόγου» να γίνεται ανά 24ωρο και όχι ανά μήνα, γεγονός που θα εξομαλύνει κάποιες δυσλειτουργικές λεπτομέρειες πού ήδη έχουν προαναφερθεί. Όπως, πχ.το άγχος του κατόχου του να το «ξεφορτωθεί πριν αλλάξει ο μήνας»...
Τι λέτε; Το συζητάμε;
(Αν συμφωνείτε, κάντε καλού-κακού και μια κοινοποίηση μπας και προκύψει κάποιος με ακόμα καλύτερες προτάσεις βελτίωσης της ιδέας...)
Πηγή: dennis.hoidas
Οι απόψεις του ιστολογίου δεν συμπίπτουν απαραίτητα με τα περιεχόμενα του άρθρου
Δημοσίευση σχολίου