Μεγάλος είναι ο κατάλογος των παθήσεων που προκαλούν αυχεναλγία. Το 90% περίπου των περιπτώσεων οφείλεται σε μηχανικά αίτια/διαταραχές που συχνά σχετίζονται με βαθμιαίες αλλαγές που υφίσταται η αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης λόγω γήρανσης ή/και με υπερβολική χρήση του αυχένα και των ώμων.
Στα αίτια της αυχεναλγίας περιλαμβάνονται:
- "Μηχανικά" αίτια
- Μυοσυνδεσμική βλάβη
- Οστεοαρθρίτιδα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης
- Δισκοκήλη
- Σπονδυλολίσθηση
- Στένωση του σπονδυλικού σωλήνα
- Φλεγμονώδεις ρευματικές παθήσεις
- Ρευματοειδής αρθρίτιδα
- Αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα
- Ρευματική πολυμυαλγία
- Κροταφική αρτηρίτιδα
- Πολυμυοσίτιδα - Δερματομυοσίτιδα
- Μικροβιακοί παράγοντες
- Νεοπλασματικά νοσήματα
- Οστεοπόρωση
- Διάφορες άλλες παθήσεις
- Ινομυαλγία
- Νόσος του Paget
Ας δούμε μερικά αίτια πιο αναλυτικά
1) Μυϊκός σπασμός.
Μπορεί να προκληθεί με διάφορους τρόπους, όπως με παραμονή του αυχένα σε άβολες θέσεις , με απότομη κίνηση του αυχένα, με έκθεση του αυχένα σε ψυχρό ρεύμα αέρος. Ο πόνος είναι οξύς, αιφνίδιας έναρξης, επιδεινούμενος με τις κινήσεις του αυχένα ίδια προς την αντίθετη με τον πόνο πλευρά και συνοδεύεται από σπασμό παρασπονδυλικών μυών. Αν και ιδιαίτερα ενοχλητικός ο πόνος του μυϊκού σπασμού είναι καλοήθης και αυτοπεριορίζεται σε λίγες ημέρες. Δε συνοδεύεται από αιμωδίες ή άλλα νευρολογικά συμπτώματα και συνήθως είναι εντοπισμένος (αν και δύναται να ακτινοβολεί στη ράχη). Το μυοσυνδεσμικό strain/sprain είναι για τον αυχένα ότι το "λουμπάγκο" για την οσφύ.
2) Μυοπεριτοναϊκός πόνος
Πρόκειται για τοπικό πόνο στον αυχένα με συχνή επέκταση προς τον κορμό, τα άκρα ή την κεφαλή που συνοδεύεται από ενεργοποίηση επώδυνων-ευαίσθητων μυϊκών σημείων (trigger points) και συχνά με κατάθλιψη, αϋπνία. Μπορεί να είναι ιδιοπαθής ή να είναι δευτεροπαθής σε εκφυλιστικά ή συστηματικά νοσήματα.
3) Διάφορης φύσης ατυχήματα (π.χ. πτώσεις, τροχαία)
Αυτά μπορούν να προκαλέσουν βλάβη σε οστικές δομές ή μαλακά μόρια της αυχενικής μοίρας με συνοδό πόνο. Οι οξείες κακώσεις του αυχένα πρέπει να εκτιμώνται από ορθοπεδικό για να αποκλεισθεί η πιθανότητα καταγμάτων ή εξαρθρημάτων της περιοχής που μπορεί να είναι απειλητικά για τη ζωή ή τη νευρολογική ακεραιότητα του ατόμου.
4) Στένωση σπονδυλικού σωλήνα
Εκφυλιστικές αλλοιώσεις μπορούν να προκαλέσουν στένωση του σπονδυλικού σωλήνα (δια μέσου του οποίου διέρχεται ο νωτιαίος μυελός) με συνεπακόλουθο άλγος και νευρολογικές εκδηλώσεις από τα άκρα.
Η θεραπεία του αυχενικού πόνου μηχανικής αιτιολογίας (που αφορά στο 90-95% σχεδόν των περιπτώσεων) έχει ορισμένες κοινές συνιστώσες ανεξαρτήτως αίτιου.
Για τον οξύ πόνο μπορούν να χρησιμοποιηθούν απλά παυσίπονα ( depon ή panadol) σε δόσεις μέχρι 4 gr ημερησίως δηλαδή 2 δισκία των 500 κάθε 6 ώρες για λίγες ημέρες. Ασθενείς που δεν έχουν αντένδειξη (όπως πεπτικό έλκος, νεφρολογικά προβλήματα, αρρύθμιστη αρτηριακή πίεση) μπορούν να λάβουν μη στερινοειδή αντιφλεγμονώδη (ασπιρίνη ή άλλα νεότερα συγγενή σκευάσματα). Τα μυοχαλαρωτικά από του στόματος καθώς και οι αλοιφές τοπικά μάλλον δεν προσφέρουν ιδιαίτερα... Αντίθετα, ψυχρά επιθέματα στην περιοχή (παγοκύστη για 15-20 λεπτά) προσφέρουν σημαντική βοήθεια στον οξύ πόνο. Στους ασθενείς με δυσανεξία στο κρύο (ή με επιδείνωση των ενοχλημάτων μετά την παγοθεραπεία) μπορούν να χρησιμοποιηθούν θερμά επιθέματα. Το θερμό επίθεμα είναι καλή πρώτη επιλογή σε πόνους διάρκειας μεγαλύτερης του 48ώρου για να προκαλέσει μυοχάλαση. Η χειρομάλαξη μπορεί επίσης να βοηθήσει στη λύση του μυικού σπασμού και του συνοδού πόνου, ο υπέρηχος και το laser βοηθούν επίσης πάρα πολύ σε ό,τι αφορά την αποκατάσταση και την άμεση αιμάτωση των ιστών, η ηλεκτροθεραπεία χρησιμοποιείται ευρέως ειδικά όταν ο πόνος εντοπίζεται και στο χέρι πέραν του αυχένα (πολύ σημαντικό είναι να ξέρει ο φυσικοθεραπευτής την ακριβή τοποθέτηση των ηλεκτρωδίων).
Η χρήση μαλακού κολάρου καλό είναι να αποφεύγεται. Επιτρέπεται σε οξείς μυϊκούς σπασμούς και για λίγες ημέρες. Αρκετή βοήθεια προσφέρει η χρήση ειδικού μαξιλαριού αυχένα για τον ύπνο.
Το πιο σημαντικό συστατικό της θεραπείας είναι η διατήρηση του εύρους κίνησης της αυχενικής μοίρας. Όσο πιο κοντά στο φυσιολογικό είναι το εύρος κίνησης τόσο η πιθανότητα υποτροπών ή/και χρονιότητας περιορίζεται. Ο ασθενής μετά την αναλγησία ή μετά την ύφεση των ενοχλημάτων πρέπει να μάθει να εκτελεί ένα πρόγραμμα ασκήσεων της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης που θα περιλαμβάνει κάμψεις, εκτάσεις, πλάγιες κάμψεις, στροφές και περιαγωγές της αυχενικής μοίρας. Συχνά το πρόγραμμα εμπλουτίζεται με ασκήσεις ενδυνάμωσης των αυχενικών παρασπονδυλικών μυών. Η αποκατάσταση ολοκληρώνεται με ένα πρόγραμμα επανεκπαίδευσης σωστής στάσης ούτως ώστε να περιορίζονται οι πιθανότητες υποτροπής.
Φυσιοθεραπεύτρια
Δημοσίευση σχολίου