Η Εννοιολογική Σημασία του ονόματος: Ελλάς και των όρων Ελληνισμός και Έθνος των Ελλήνων

«Το Ελληνικόν Έθνος έχει την ηγεμονία του πολιτισμού της ανθρωπότητας. Η ελληνική φυλή ίσταται υψηλότερον πάσης άλλης, διότι έχει το προνόμιο να είναι η μήτηρ της Ελευθερίας και παντός πολιτισμού!»Βλ. Ούλριχ Βιλάμοβιτς (1848-1931) «Πολιτεία και κοινωνία των Ελλήνων»

Όπως έχει ήδη διαπιστωθεί, στην προσπάθεια ετυμολογικής και εννοιολογικής ερμηνείας του ονόματος Έλλην, έχουν αφιερωθεί πάρα πολλές σελίδες. Η προσπάθεια αυτή, ενδεχομένως, να μην είχε θέση, ούτε σαν θέμα, ούτε σαν έκταση αναπτύξεως, του θέματος αυτού, στις σελίδες μιας Εισαγωγής ενός βιβλίου που δεν πραγματεύεται αποκλειστικά, ούτε την ιστορική, ούτε την μυθολογική καταγωγή και πορεία των ελλήνων. Αυτή όμως η προσπάθεια, κατά την άποψη εκείνου που την έκανε, ήταν αναγκαία γιατί είχε σαν σκοπό να βοηθήσει στην εννοιολογική ανάλυση του ονόματος ελλάς και των όρων Ελληνισμός και Έθνος των Ελλήνων.

Αυτή η εννοιολογική ανάλυση, είναι αυτονόητο, ότι στοχεύει να βοηθήσει τον Αναγνώστη να κατανοήσει:

1. Τα ιστορικά στοιχεία που θα καταχωρηθούν (καταχωρούνται) και θα αναλυθούν (αναλύονται) στους 5 πρώτους Τόμους του έργου τούτου.
2. Τα στοιχεία και ντοκουμέντα που θα καταχωρηθούν (καταχωρούνται) και θα αναλυθούν (αναλύονται) στους τελευταίους Τόμους, τα οποία δείχνουν και αποδεικνύουν ποιοι είναι εκείνοι που έχουν προκαλέσει και προκαλούν ΟΛΑ τα δεινά, που έχει υποστεί και υφίσταται η Ελλάδα – Νέα, Νεώτερη και Σύγχρονη – και ο λαός της, και κατ’ επέκταση ο Ελληνισμός και το Έθνος των Ελλήνων και γιατί και πως τα έχουν προκαλέσει και τα προκαλούν.
3. Τι εννοούσε ο Πρωθυπουργός της Σύγχρονης Ελλάδος Ανδρέας Παπανδρέου όταν, κατ’ επανάληψη το 1982, διακήρυξε ότι: α) «Η Ελλάδα είναι η Μητρόπολη του Ελληνισμού», β) «Η Ελλάδα απειλείται με συρρίκνωση», γ) «Ο Ελληνισμός βάλλεται», και δ) «προασπίζοντας τον Ελληνικό χώρο προασπίζουμε την Μητρόπολη του Ελληνισμού και του Έθνους των Ελλήνων, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται τόσο η Κύπρος, όσο και τα εκατομμύρια των διασκοπισμένων σ’ όλο τον Κόσμο αποδήμων Ελλήνων».

Η κατ’ επανάληψη και με έμφαση διακήρυξη του Πρωθυπουργού της Σύγχρονης Ελλάδος, ότι αυτή «είναι η Μητρόπολη του Ελληνισμού και του Έθνους των Ελλήνων», αποτελεί έναν σαφή επαναπροσδιορισμό του περιεχομένου και της αποστολής της πρώτης, του δεύτερου και του τρίτου. Με τον επαναπροσδιορισμό αυτό έγινε συγχρόνως και επανοροθέτηση της παράλληλης διαχωριστικής γραμμής της ιστορικής πορείας που ακολούθησαν , και ακολουθούν η ελλάδα, ο Ελληνισμός και το Έθνος των Ελλήνων. Η επανοροθέτηση αυτή δεν τονίζει απλώς, αλλά επανακαθορίζει και επανασυγκεκριμενοποιεί σαφώς την ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ αποστολή που έχουν αναλάβει η πρώτη, ο δεύτερος και το τρίτο. Αποστολή που έχει σαν σκοπό την προάσπιση, ανάπτυξη και διάδοση των αθανάτων ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ πνευματικών, φιλοσοφικών, πολιτιστικών, θρησκευτικών, ανθρωπιστικών, κοινωνικών, πολιτικών και ιδεολογικών αξιών, αρχών και παραδόσεων που γεννήθηκαν, γαλουχήθηκαν και αναπτύχθηκαν στην Ελλάδα, διαδόθηκαν και διαδίδονται από τον Ελληνισμό, προστατεύτηκαν και προστατεύονται από τους Έλληνες και το Έθνος των Ελλήνων.

Ενώ όμως η Ελλάδα, ο Ελληνισμός και το Έθνος των Ελλήνων έχουν κοινή ετυμολογική και εννοιολογική ρίζα και κοινή ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ αποστολή δεν ακολουθούν κοινή, αλλά μόνο παράλληλη ιστορική πορεία. Ο λόγος αυτός είναι που θα επιχειρηθεί μια, περιληπτική και συνοπτική, ανάλυση του περιεχομένου της αποστολής και του ρόλου της πρώτης, του δεύτερου και του τρίτου. Η ανάλυση αυτή στοχεύει στο να συμβάλλει στους αναγκαίους εκείνους προβληματισμούς μας και στις επιβαλλόμενες προσπάθειές μας, που θα μας οδηγήσουν, έστω και αργά, να αναζητήσουμε και να εντοπίσουμε, ευκολότερα και ακριβέστερα, αφ’ ενός ποιοι είναι εκείνοι που επιδιώκουν και μεθοδεύουν «την συρρίκνωση της Ελλάδας» και «βάλλουν κατά του Ελληνισμού», και αφ’ ετέρου γιατί και πως προσπάθησαν, και προσπαθούν να πετύχουν, τόσο την εδαφοδημογραφική «συρρίκνωση» της πρώτης, όσο και την καταστροφή του δεύτερου.

Α’ ΕΛΛΑΣ

Όπως είδαμε, από την ετυμολογική και εννοιολογική ερμηνεία του ονόματος Έλλην, το όνομα Ελλάς παράγεται από το πρώτο και όχι το πρώτο από το δεύτερο. Επομένως δεν χρειάζεται να επιχειρηθεί η οποιαδήποτε προσπάθεια ετυμολογήσεώς του. Ακόμα δεν χρειάζεται να ετυμολογηθούν οι όροι Ελληνισμός και Έθνος των Ελλήνων, αφού είναι αυτονόητο και αυταπόδεικτο από πού παράγονται.

Η Ελλάδα ούτε ήταν, ούτε είναι, ούτε μπορεί να γίνει Πολιτεία – Κράτος – Χώρα, όπως ορίζουν και καθορίζουν οι εθιμικοί και γραπτοί κανόνες της πολιτειολογίας. Ούτε η έννοια των όρων Πολιτεία – Κράτος – Χώρα, ούτε η τελευταία (η πολιτειολογία) καλύπτουν, ή μπορεί να καλύψουν το νόημα, το περιεχόμενο, την αποστολή και τον ρόλο της. Γιατί αυτή σαν έννοια δεν είναι μια συγκεκριμένη γεωπολιτική περιοχή. Αυτή ήταν, είναι και θα είναι Μητρόπολη = Ναός = Ιερό των Ελλήνων. Έλληνες, όπως έχουμε δει και σε προηγούμενες σελίδες, δεν είναι μόνο όσοι έχουν γεννηθεί σ’ αυτή, ή όσοι απ’ αυτούς την κατοίκησαν και την κατοικούν. Έλληνας δεν είναι μόνο μια ανθρώπινη ύπαρξη με συγκεκριμένα βιολογικά χαρακτηριστικά και με συγκεκριμένη εθνικότητα. Έλληνας είναι φορέας (όχι οπαδός) μιας ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ Ιδεολογίας και ενός τρόπου ζωής, που περικλείονται στον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ όρο Ελληνισμός.

Επομένως η Ελλάδα, ανεξάρτητα από την τυπική πολιτειακή μορφή με την οποία την επένδυσαν στις αρχές του 19^ου αιώνα (το 1821), ήταν, είναι και θα είναι η πνευματική, φιλοσοφική, πολιτιστική και πολιτική Μητρόπολη των ΕΛΛΗΝΩΝ και όχι των υπηκόων-πολιτών της ελληνικής πολιτείας και εκείνων που έχουν ελληνική Ιθαγένεια και καταγωγή.

Η ΕΛΛΑΔΑ είναι ο Ναός, το , το Ιερό των ΕΛΛΗΝΩΝ και η ΙΕΡΑ ΚΙΒΩΤΟΣ του Ελληνισμού.

ΕΛΛΑΔΑ δεν σημαίνει απλώς Φως. Είναι Φως. Είναι η πηγή του Φωτός. Είναι η ΠΥΡ-ΡΑ = Ήλιος = Θεός του Πυρός = Φωτός. Είναι η Φωτοδότρα της ανθρωπότητας. Είναι το πνευματικό, πολιτιστικό και ιδεολογικό Κέντρο (Δελφοί – Αμφικτυονίες – Ολυμπία) της Οικουμένης. Είναι το Χθές, το Σήμερα, το ΑΥΡΙΟ.

Το Φως, που το κοσμικό του – νομοπολιτειακό του – όνομα είναι Ελλάδα, δεν μπόρεσε, δεν μπορεί, δεν θα μπορέσει να το σβήσει ο Χρόνος = Κρόνος γιατί ο Γεννήτορας και Ζωοδότης Ρα = Θεός = Ήλιος = Δίας του δημιουργού της Έλληνα νίκησε αυτόν και τους απογόνους και επιγόνους του και τους έριξε στα απύθμενα κατασκότεινα βάθη του Ταρτάρου – Κόλασης.

Επί 3.000 χρόνια οι επίγονοι του Χρόνου – Κρόνου Σαβαώθ, Ιεχωβά Μεσσίας – Ναζιραίος – Ναζωραίος αγωνίζονται να αναδυθούν από τον Τάρταρο με μοναδικό τους σκοπό να πετύχουν να σβήσουν το Φως – Ελλάδα.

Β’ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Εάν κανείς επιχειρήσει να αναζητήσει την εννοιολογική ερμηνεία του όρου Ελληνισμός, είναι αυτονόητο ότι θα καταφύγει στα ερμηνευτικά λεξικά της Αρχαίας και Νέας Ελληνικής γλώσσας και στα σχετικά Λήματα των Εγκυκλοπαιδειών. Καταφεύγοντας στα πρώτα, όπως π.χ. του Ησυχίου, Ευσταθίου, Στέφανου Βυζαντίου, Λίντελ Σκώτ, Άνθιμου Γαζή, Σπυρίδωνος Σακελλαρόπουλου, Κωνσταντίνου Γκαρπολά, Γεώργιου Χατζηδάκη, πρωίας, Δημητράκου κ.λπ., θα δει ότι, για τους συντάκτες τους, Ελληνισμός σημαίνει:

1. «Η μίμησις των Ελλήνων».
2. «Η ορθή χρήσις της Ελληνικής γλώσσης».
3. «Η Ελληνική και των Ειδωλολατρών η διδασκαλία, παίδευσις».
4. «Το ιδίωμα της Ελληνικής γλώσσης».
5. «Η χρήσις καθαρού, γνησίου ελληνικού ύφους και ιδιωμάτων».
6. «Η μετά τον Μέγα Αλέξανδρο περίοδος, καθ’ ήν ο Ελληνικός Πολιτισμός διεδόθη εις τους ξένους λαούς».
7. «Ο Ελληνικός Πολιτισμός».
8. «Το σύνολο των απανταχού Ελλήνων».

Στα σχετικά Λήματα των Εγκυκλοπαιδειών, όπως π.χ. στη «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΓΚΥΚΟΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ» και στο «ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ – ΗΛΙΟΥ», θα βρει κανείς ότι «η λέξις Ελληνισμός, ήτις, παραγομένη εκ του ελληνίζειν, κυριολεκτικώς σημαίνει»:

1. «μιμείσθαι τα των Ελλήνων και ιδίως λαλείν και γράφειν ελληνιστί, ωνομάσθη υπό των νεωτέρων ιστοριογράφων η περίοδος εκείνη του ελληνικού πνευματικού βίου καθ’ ην ο βίος ούτος διεδόθη πέρα των υπό των Ελλήνων οικουμένων χωρών εις λαούς ξένους… Εκ της συναφείας απάντων τούτων παράγεται εν τη ιστορία η περίοδος του Ελληνισμού, ήτοι της εν τω κόσμω επικρατήσεως του ελληνικού πνεύματος και της ελληνικής φιλοσοφίας. Έκτοτε ήρξαντο να διδάσκωνται και να λαλώσιν ελληνιστί πλείστοι λαοί της Ανατολής. Αίγυπτος, Παλαιστίνη, Συρία, Μεσοποταμία και Ασία από των οχθών του Αιγαίου μέχρι του Τίγρητος και του Ευφράτου, κατέστησαν νυν κέντρα ελληνικού βίου και πολιτισμού, και εκ του κόλπου των λαών τούτων εν τη ελληνική γλώσση παιδευόμενοι, ανεφάνησαν νυν πλείστοι άνδρες του πνεύματος και της διανοίας καλούμενοι Έλληνες· το δε όνομα του εδόθη υπό των Ιουδαίων εις πάντας τους μη Ιουδαίους. Οι Ιουδαίοι, παρά πάσαν την μισαλλοδοξίαν και απέχθειαν αυτών προς παν το μη ιουδαϊκόν ενεκολπώθησαν νυν την θεραπείαν των ελληνικών γραμμάτων. Οι λόγιοι αυτών, ων τινες έλαμψαν και ως συγγραφείς γλαφυρών εν τη ελληνική γλώσση συντεταγμένων έργων, εκαλούντο ελληνισταί. Ούτω δε παρήχθη και η εν τω Ευαγγελίω μνημονευομένη διασπορά των Ελλήνων ανά τον κόσμον από πνευματικής απόψεως, όπως παρήχθη διασπορά Ιουδαίων από απόψεως θρησκευτικής. Ελληνισμός έκτοτε ωνομάσθη υπό των ξένων λαών η χρήσις και εκμάθησις της ελληνικής γλώσσης». (βλ. «Σ.Ε.  ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ» Τόμος 9^ος, σελ. 479).
2. «Ελληνισμός: α) Συμπεριφορά, τρόπος του εκφράζεσθαι σύμφωνα προς τον ελληνικόν. β) Το σύνολον των εκδηλώσεων του ελληνικού πολιτισμού. γ) Ο χαρακτήρ του πολιτισμού αυτού. δ) Το σύνολον των ανηκόντων εις την ελληνική φυλήν, εις το ελληνικόν γένος. ε) Κατά τας πρώτας περιόδους της Χριστιανικής θρησκείας ο ειδωλολατρικός πολιτισμός, κατ’ αντίθεσιν προς τον χριστιανικόν. Σήμερον Ελληνισμόν λέγοντες εννοούμεν την ίδιαν την Ελλάδα όχι πλέον ως χώραν μόνον, αλλά και ως σύνολον εμψύχων, τα οποία συνεχίζουν τας προαιωνίους παραδόσεις της, ζουν με τους ιδίους παλμούς και έχουν τα ιδίας προσδοκίας. Εννοούμεν την Ελλάδα ως σύνολον Ελλήνων – οπουδήποτε και αν ευρίσκονται αυτοί – ως γένος, ως φυλήν, και υποδιαιρέσεις τούτου είναι «ο Ελληνισμός του εξωτερικού», «ο υπόδουλος Ελληνισμός», «ο εν διασπορά Ελληνισμός» κ.λπ.». (βλ. «ΗΛΙΟ» Τομ. Θ’ σελ. 40).

Όλες οι παραπάνω ερμηνείες είναι 100% λανθασμένες. Το δεύτερο μέρος τους, δηλαδή εκείνο των Εγκυκλοπαιδειών, δεν είναι μόνο λανθασμένο αλλά και αλληλοσυγκρουόμενο. Γιατί με την λέξη – όρο Ελληνισμός (Ελλην-ισμός) δεν μπορεί, δεν είναι δυνατό, αφού ούτε η ετυμολογική, ούτε η εννοιολογική ερμηνεία της δεν αφήνουν τέτοια περιθώρια, να εννοούμε το σύνολο εκείνο των ανθρώπων που μιλούν την ελληνική γλώσσα και ακολουθούν τους ελληνικούς τρόπους ζωής, ούτε «το σύνολο των ανηκόντων εις την ελληνικής φυλήν, εις το ελληνικόν γένος». Ούτε «την ίδιαν τηςν Ελλάδα» σαν «χώραν» και σαν «σύνολο εμψύχων, τα οποία συνεχίζουν τας προαιωνίους παραδόσεις της», ούτε φυσικά το «σύνολον» των Ελλήνων «οπουδήποτε και αν ευρίσκονται αυτοί, ως γένος, φυλήν και υποδιαιρέσεις τούτου…».

Η λέξις Ελληνισμός δεν είναι ένας άτυπος, ή νομικός πολιτειακός, ή φυλετικοεθνικός όρος, με τον οποίο υποδηλώνεται το σύνολο των απανταχού της γης ελευθέρων, ημιελευθέρων και σκλαβωμένων Ελλήνων. Οι Άνθρωποι αυτοί μπορεί να αποτελούν το Έθνος των Ελλήνων αλλά δεν συγκροτούν τον Ελληνισμό. Ιθαγένεια, υπηκοότητα, καταγωγή, εθνικότητα και ελληνικότητα έχουν εντελώς διαφορετική έννοια.

Μπορεί κανείς να έχει γεννηθεί στην Ελλάδα (Ιθαγένεια), να έχει ελληνική υπηκοότητα (να είναι νομικά πολίτης της Πολιτείας – χώρας που λέγεται Ελλάδα), να έχει ελληνική καταγωγή (να έχει γεννηθεί από γονείς που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα), αλλά να μην είναι ΕΛΛΗΝΑΣ, ως εκ τούτου να μην καλύπτεται από το νόημα και το περιεχόμενο του όρου Ελληνισμός. Αντιθέτως μπορεί κάποιος που δεν έχει καμία από τις ιδιότητες αυτές, όπως π.χ. ο Σύγχρονός μας Γάλλος Σοφός Αλαίν Ντε Μπενουά και οι παιδευθέντες και παιδευόμενοι των Ελληνικών Αμφικτυονιών της Γαλλίας, να είναι Έλληνας και να καλύπτεται και από το πνεύμα και από το γράμμα του όρου αυτού. Γιατί ο Ελληνισμός δεν είναι ένας οποιασδήποτε νομικής μορφής οργανικός φορέας (π.χ. Υφυπουργείο, ή Υπουργείο Αποδήμου Ελληνισμού, ή Κέντρο Αποδήμου Ελληνισμού), ο οποίος έχει σαν στόχο και αποστολή να κατευθύνει και συντονίζει την εθνική πορεία, δράση, διαγωγή και διαπαιδαγώγηση των Ιθαγενών και Υπηκόων κατοίκων της Ελλάδος και των καταγομένων απ’ αυτήν Αποδήμων, ή των σκλαβωμένων (Βορειοηπειρωτών, Μικρασιατών, Θρακών, Μακεδόνων, Σικελιωτών κ.λπ.). Δεν ήταν ποτέ, δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει οργανικός μοχλός προστασίας, ή προωθήσεως εθνικιστικών σκοπών. Εθνική συνείδηση και Ελληνική συνείδηση, όπως εθνικά ιδανικά και Ελληνικά ιδανικά είναι λέξεις-όροι με εντελώς διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο.

Ο Ελληνισμός ήταν, και είναι μια ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ Ιδεολογία. Ένα ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ πνευματικό, φιλοσοφικό, θρησκευτικό, ανθρωπιστικό, πολιτικό, πολιτειακό, κοινωνικό και οικονομικοδιοικητικό σύστημα. Ένα σύστημα, μια ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ Κοσμοθεωρία, που αρμονικότερο, τελειότερο, φωτεινότερο, διαυγέστερο και ανθρωπιστικότερο ούτε έγινε, ούτε μπορεί να γίνει. Όλα τα άλλα δήθεν διεθνιστικά, πολυεθνικά και παγκόσμια συστήματα, π.χ. Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Βουδισμός, Μωαμεθανισμός, Μαρξισμός, Σοσιαλισμός, Κομμουνισμός, Φασισμός και οι διαιρέσεις και υποδιαιρέσεις τους, όχι απλώς είναι κακέκτυπη αντιγραφή του, αλλά κατασκευάστηκαν, με βάση αυτόν, από το εβραϊκό ιερατείο και τον Σιωνισμό (ΟΛΟΙ οι θεωρητικοί και πρακτικοί κατασκευαστές αυτών δεν ήταν μόνο Εβραίοι;) με μοναδικό στόχο να καταστρέψουν αυτόν (τον Ελληνισμό), δηλαδή να σβήσουν το φως και την ελπίδα της Αθηνάς και της Αφροδίτης και να σκορπίσουν το σκοτάδι και την βαρβαρότητα του Ιεχωβά και του Σαβαώθ.

Γ’ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Η ερμηνεία που δίδουν , τα προαναφερόμενα ερμηνευτικά και εγκυκλοπαιδικά λεξικά, στη λέξη-όρο Ελληνισμός ταιριάζει μόνο στον όρο Έθνος των Ελλήνων. Γιατί Έθνος ονομάζεται ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν κοινή φυλετικοεθνική καταγωγή και συνείδηση, μιλούν την αυτή γλώσσα, έχουν υποστεί την αυτή παιδεία, συμμετέχουν στις αυτές πολιτιστικές διαδικασίες και υπερασπίζουν από κοινού, τόσο τις κοινές τους πνευματικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές κ.λπ. αρχές, αξίες και παραδόσεις, όσο και την ανεξαρτησία και ελευθερία αυτών και των εθνικών τους γεωγραφικών περιοχών.

Το Έθνος των Ελλήνων  το αποτελούν, οπωσδήποτε, όλοι εκείνοι που έχουν τις ιδιότητες αυτές ανεξάρτητα σε ποια χώρα γεννήθηκαν ή κατοικούν και κάτω από ποιες αιτίες και συνθήκες βρέθηκαν σ’ αυτή. Αυτή την έννοια έδωσε και ο Πρωθυπουργός της Σύγχρονης Ελλάδος Ανδρέας Παπανδρέου όταν στις προαναφερόμενες διακηρύξεις του έλεγε: «Προασπίζοντας τον Ελληνικό χώρο προασπίζομε την Μητρόπολη του Ελληνισμού και του Έθνους των Ελλήνων, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται τόσο η Κύπρος, όσο και τα διασκορπισμένα, σ’ όλο τον Κόσμο, εκατομμύρια των αποδήμων Ελλήνων».

Το πότε και πως θεμελιώθηκε και αναπτύχθηκε, πνευματικά, πολιτιστικά και πολιτικοστρατιωτικά, το Έθνος των Ελλήνων θα το δούμε στον επόμενο και μεθεπόμενο Τόμο του έργου τούτου.

Η προσπάθεια αναζήτησης της ετυμολογικής και εννοιολογικής ερμηνείας των ονομάτων Έλλην και Ελλάς και των όρων Ελληνισμός και Έθνος των Ελλήνων μ’ ανάγκασε να ανοίξω μια πολύ εκτεταμένη παρένθεση, η οποία απαίτησε την διάθεση πολλών σελίδων. Κλείνοντας, αναγκαστικά αλλά και βεβιασμένα, αυτή την παρένθεση επανέρχομαι στον προγραμματισμένο αντικειμενικό σκοπό της ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ ΟΛΟ ΕΡΓΟ. Ο σκοπός αυτός, όπως έχει διαγραφεί στην πρώτη σελίδα από την οποία αρχίζει αυτή η ΕΙΣΑΓΩΓΗ, αποβλέπει:

1. Σε μια πολύ συνοπτική ενημέρωση του Αναγνώστη για τους λόγους που με ώθησαν στην προσπάθεια συγγραφής του όλου τούτου έργου.
2. Στο να επιχειρήσω να διαγράψω, πολύ περιληπτικά, τον αντικειμενικό του στόχο, και
3. Στη σκιαγράφηση, σε πολύ λίγες και αδρές γραμμές, της δομής του.

----------------------------------
ΙΩΑΝΝΗΣ Π. ΦΟΥΡΑΚΗΣ, "Εβραίοι: Οι Πλαστογράφοι της Ελληνικής Ιστορίας", Βιβλίο Πρώτο - Ημίτομος Α', σελ. 50-58.

Οι απόψεις του ιστολογίου δεν συμπίπτουν απαραίτητα με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κοινοποιήστε το: